Beschrijving
• Aangeboden in showautoconditie, exclusief motor en transmissie
• Rechtstreeks aangeboden door het Aston Martin Aramco Cognizant Formule 1 Team
• Testauto voor het Formule 1-seizoen van 2017
Dit is een historisch belangrijke Formule 1-auto, aangezien hij in essentie als testchassis van het eeuwige ‘underdog’ Force India-team maar liefst 2.574 km puur op test heeft gereden tijdens het cruciale update-ontwikkelingsprogramma van dat jaar.
Tijdens die testsessies werd hij bestuurd door niemand minder dan teamleider Sergio ‘Checo’ Perez en tweede fabriekscoureur Esteban Ocon. Zij werden bij het testen van dit chassis bijgestaan door de opkomende Mexicaanse coureur, voormalig Formule Renault 3.5- en GP3-coureur Florian Celis, de rijkelijk gefinancierde Russische hoop Nikita Mazepin en Lucas Auer. Deze laatste Oostenrijkse coureur – die later naam zou maken in de Duitse nationale DTM-toerklasse – is de neef van voormalig Formule 1-ster Gerhard Berger, coureur bij oa Benetton, Ferrari en McLaren.
De test- en ontwikkelingssessies van deze vijf coureurs in ‘VJM-03’ die hier worden aangeboden, waren als volgt:
18 april 2017 – Bahrain International Circuit, Sakhir – Alfonso Celis – 168 km (ochtend) 216 km (middag).
19 april 2017 – Bahrein – Esteban Ocon – 325 km (uur)
19 april 2017 – Bahrein – Sergio Perez – 379 km (uur)
18 mei 2017 – Silverstone International Circuit, Engeland – Esteban Ocon – 42 km (uur)
18 mei 2017 – Silverstone – Alfonso Celis – 54 km (uur)
augustus 1 augustus 2017 – Hungaroring, Boedapest, Hongarije – Nikita Mazepin – 228 km (am)
1 augustus 2017 – Hungaroring – Lucas Auer – 237 km (pm)
2 augustus 2017 – Hungaroring – Lucas Auer – 215 km (am)
2 augustus 2017 – Hungaroring – Nikita Mazepin – 211 km (pm)
31 oktober 2017 – Autodromo Hermanos Rodriguez, Mexico-stad – Alfonso Celis – 297 km (am)
31 oktober 2017 – Mexico-stad – Alfonso Celis – 202 km (pm)
In de daaropvolgende winter van 2017-2018, toen het Force India-team financieel worstelde om te overleven, werd dit testchassis geprepareerd in de vorm van een niet-rijdende showauto, zoals die nu hier wordt tentoongesteld. Het werd opnieuw gelakt in de stijl van 2020, nadat het team in het seizoen 2018 was overgenomen door een consortium van investeerders onder leiding van de Canadese ondernemer Lawrence Stroll, die hoge ambities had voor zijn zoon, Lance Stroll, om een Formule 1-carrière op te bouwen. De kleurstelling van de auto draagt nu racenummer 18, het nummer waaronder Lance Stroll sinds 2017 racet.
Van de vijf coureurs die met de ‘VJM10-03’ reden, is ‘Checo’ Perez de bekendste en meest succesvolle. Esteban Ocon is een Franse coureur wiens vader een garagehouder van Spaanse afkomst was in Normandië en die zowel het ouderlijk huis als de garage verkocht om de vroege racecarrière van zijn zoon te financieren.
Op 14-jarige leeftijd had Esteban zoveel succes in de kartsport behaald dat hij werd gecontracteerd door een partner van Renault F1, waardoor hij de kneepjes van het wereldklasse circuitracen in Formule Renault-eenzitters van 2012-13 kon leren. In de daaropvolgende drie jaar werkte hij zich op in de Formule 3, won hij het Europees Formule 3-kampioenschap in 2014 en in 2015 won hij de GP3-titel, terwijl hij ook reservecoureur was voor Renault F1. Toen een andere kandidaat voor Force India-coureur ziek werd, testte Ocon voor het team in Barcelona, maar in 2016 maakte hij zijn Formule 1-debuut bij Manor Racing, voordat hij werd getekend voor Force India’s campagne van 2017, samen met de bewonderde Mexicaan Sergio ‘Checo’ Pérez.
In hun Force India-teamauto’s finishten beide zo consistent dat ze zevende en achtste werden in het algemeen klassement van het coureurskampioenschap. Slechts drie teams verzamelden meer punten in het Formule 1-constructeurskampioenschap dan Force India: Mercedes, Ferrari en Red Bull. Met deze VJM10-auto’s leidde Force India dat jaar teams als Williams, Renault en McLaren.
Het ontwerp van de Force India VJM10 Formule 1 was erop gericht om competitief te zijn onder de herziene technische reglementen van de Formule 1 voor 2017. De Mercedes-motor en versnellingsbak definieerden de algemene lay-out van de VJM10 als een auto met lange wielbasis, maar het technische team van Force India onder leiding van Andy Green koos voor een aerodynamisch concept met een hoge wielbasis, in tegenstelling tot de voorkeur van het Mercedes-fabrieksteam voor een lage wielbasis. Hoofdaerodynamicus Simon Phillips werkte samen met de windtunnel van Toyota in Keulen, Duitsland. De leiding van het team lag in handen van Otmar Szafnauer, onder wie Force India een uiterst praktische, nuchtere benadering van racestrategie liet zien, met name wat betreft de bandenkeuze.
Enige instabiliteit aan de achterkant werd kenmerkend voor het VJM10-ontwerp, maar verbeterde naarmate het seizoen vorderde, hoewel het nooit volledig werd gecorrigeerd. Men dacht dat dit kenmerk aerodynamisch was, maar bepaalde aspecten van de geometrie van de achterwielophanging waren aangetast doordat de ophangingspunten van de Mercedes-versnellingsbak waren afgestemd op Mercedes’ eigen concept met lage hellingshoek, terwijl dat van Force India steeds meer een hoge hellingshoek had – de auto’s reden met de neus naar beneden/staart omhoog om hun optimale prestaties te bereiken.
Gedurende het seizoen 2017 zagen de vier gebouwde Force India-Mercedes VJM10’s de superieure betrouwbaarheid en consistentie van het ontwerp compenseren voor het grotere ontwikkelingsbudget en de snelheid van middenklasse-rivaal Renault.
De Force India-teamtitel die in 2008 was aangenomen, werd vóór de Grand Prix van Australië van 2019 vervangen door het nieuwe team, toen hun constructeurstitel officieel werd ingesteld als ‘Racing Point’.
Maar zoals het jaarboek van ‘Autocourse’ aan het einde van het Formule 1-wereldkampioenschap van 2017 samenvatte: “Force India heeft zijn middelen bijna perfect benut…”. En hier bieden we een blijvend voorbeeld van die hartverwarmende saga, bijgewerkt naar de showauto-configuratie van 2020.
