De Fiat Dino is een sportwagen die in het voorjaar van 1966 door Fiat werd gepresenteerd ter gelegenheid van de honderdste geboortedag van de oprichter van het bedrijf, Giovanni Agnelli. De eerste die verscheen was de Spider genaamd Cabriolet, gevolgd door de Coupé in het voorjaar van 1967. Dino is een afkorting van Alfredino, het verkleinwoord van Alfredo, en was de bijnaam van de zoon van Enzo Ferrari. Volgens de legende zou Alfredo Ferrari op zijn sterfbed in 1956 de gegevens voor de V6-motor in het oor hebben gefluisterd van Vittorio Jano, een bewezen en ervaren ontwerper van racemotoren die bij Ferrari werkte. Jano zou deze motor hebben ontworpen volgens de specificaties van Alfredino, die van 1958 tot 1960 werd gebruikt in de 1,5-literklasse van de Formule 2. Na verschillende regelwijzigingen in de individuele raceklassen, werd de eenheid ook in andere competities gevonden en werd hij gebruikt in varianten met cilinderinhoud tot 3,0 liter.

Toen in 1966 de 1.6 liter klasse werd geïntroduceerd, keerde de Dino-motor terug in de Formule 2. Voor homologatie was een productie van minimaal 500 eenheden vereist. Omdat Ferrari dergelijke aantallen niet kon overleggen, nam Fiat de taak op zich. De originele motor als pure racemotor was echter niet geschikt voor grootschalige productie en tal van functies werden herzien om hem goedkoper te produceren en geschikter te maken voor dagelijks gebruik. Deze taak werd bij Fiat uitgevoerd door de ontwerper Aurelio Lampredi. Lampredi schakelde onder andere het motorblok over van aluminium naar gietijzer, vereenvoudigde de kettingaandrijving van de nokkenassen drastisch en introduceerde klepspelingafstelling met vulringen aan de bovenkant van de klepstoters in plaats van aan de uiteinden van de klepstelen. Sommige van deze wijzigingen (kettingaandrijving, afstelling van de klepspeling) waren al doorgevoerd in de versies met aluminium blok, andere alleen met het gietijzeren blok.

Fiat leverde ook de motoren aan Ferrari voor de Dino 206 en Dino 246 GT. Ferrari specificeerde altijd hogere prestaties dan Fiat voor zijn eigen motoren. De belangrijkste reden was de inbouwpositie van de Dino. Daar werd de motor dwars voor de achteras gemonteerd. Als gevolg hiervan moest het uitlaatsysteem opnieuw worden ontworpen. Daarnaast kreeg de Dino twee ronde luchtinlaten in de achterste zijpanelen. Terwijl die aan de rechterkant dient om de motorruimte te ventileren, eindigt het inlaatkanaal van de motor aan de linkerkant om een ​​betere toevoer van inlaatlucht te bereiken. Er waren ook nog andere kleine wijzigingen aan de motor, zodat Ferrari ook het gebruik van de motoren tot het maximaal toegestane toerental (206 tot 8000 tpm, 246 tot 7600 tpm) goedkeurde. Al deze veranderingen resulteerden in 20 pk meer vermogen voor de 2-liter motor en 15 pk voor de 2,4-liter motor.

Het hier gepresenteerde model is een 2.0 Liter versie met het licht metalen aluminium blok en met 160 pk. Hij heeft papieren uit Monaco erbij. Het is een perfecte auto met een nieuw interieur en de carrosserie heeft perfecte passingen. In 2015 heeft er een totale revisie van de motor plaatsgevonden. Dit is prachtig gedocumenteerd in een boek met foto’s. Nu staat er voor de liefhebber een perfecte cabriolet klaar in de kleuren zilvergrijs metallic met een lichtbruin lederen interieur. Natuurlijk rijd, stuurt, schakelt en remt deze prachtige cabirolet zoals het hoort.